Weerberichten RC Nijmegen 18 mei 2020

Lilian van der Velden                                                                             

Beste allen,

In deze coronatijd lijkt alles voortdurend te veranderen, een oefening in flexibiliteit zullen we maar zeggen. In het eerste weekend van de lockdown was het spannend of onze dochter Flores nog terug zou kunnen komen uit Chili, waar ze haar co-schap sociale geneeskunde deed. Ze zat gelukkig in de laatste vlucht die vertrok uit Chili en een dag later konden we haar ophalen van een tamelijk leeg Schiphol.

Een week later kwam het virus bij ons langs. Dik heeft een huisartsenpraktijk in Schijndel, dus hij stond redelijk vooraan toen het virus door Brabant trok. Hij was circa 10 dagen knap ziek (koorts, spierpijn etc), daarna kwam het virus bij mij. Ik had dezelfde symptomen en was 10 dagen uitgeschakeld. Gelukkig bleef voor ons beiden het ziekenhuis ver buiten beeld.

Inmiddels zijn we volledig hersteld, al heeft mijn conditie een opdoffer gehad en ben ik nu flink mijn best aan het doen om deze weer op peil te brengen.

Onze zoon David zit nog in de VS in lockdown. We hebben hem al een tijd niet gezien (gelukkig kunnen we beeldbellen), als hij op bezoek komt in Europa mag hij niet meer terug, een soort omgekeerde gevangenis dus.

Wat betreft werk heeft veel stilgelegen in de afgelopen periode, vanaf 1 juni worden een aantal dingen weer opgestart gelukkig. Dat online vergaderen is nuttig, maar mijn werkplezier wordt er niet groter van, ik zie het toch als een noodzakelijk kwaad.

Het gaf wel tijd om een aantal Rotary-klussen te doen. De commissielijst is in jullie mailbox gekomen, we hebben een paar projecten kunnen doen (Kalorama, Rozenhof/Quiet 500), geoefend met online bestuursvergaderingen en de go-to-meeting vanmiddag met hopelijk alle leden.

Vooralsnog is het plan dat we vanaf 1 juli weer echt bijeen kunnen komen. De Rozenhof heeft ons een opstelling laten zien voor 30 personen op 1,5 m. De details moeten nog worden uitgewerkt, jullie horen daar zo spoedig mogelijk meer over.

1 juli is ook de formele bestuursoverdracht. Dan neem ik de voorzittershamer over van Tjeerd. En dan gaan de commissies hopelijk ook draaien. 4 september hebben we een feestelijke bijeenkomst bij Stroom (Lent) gepland, op 1,5 m.?

Ik hoop jullie daar allemaal te zien en ook onze 5e vrijdaggasten en zusterclubs uit Tongeren en MönchenGladbach. Ik verheug me op een “echte” bijeenkomst.

Blijf gezond allen en maak het goed, tot snel,  Lilian

Astrid Wessels

 Allereerst hoop ik dat iedereen gezond is en gezond zal blijven.

Wij behoren niet tot de cruciale beroepen, maar zijn vanaf het begin van deze crisis “gewoon” open gebleven. Maar wel op een hele andere manier. Om het contact met collegae en klanten zo beperkt mogelijk te maken, hebben we de bedrijfsvoering omgegooid. We zijn begonnen met alleen de spoedeisende/urgente ziektegevallen, hebben alle operaties afgezegd evenals  alle preventieve zorg. We werken met vaste teams op vaste dagen om elkaar niet te kunnen besmetten. Er mag maar een eigenaar naar binnen. En er worden “Corona-blokken” ingepland om deurklinken, knopjes van koffie- en pinapparaat, stoelen, werkbladen en dergelijk tussendoor te desinfecteren. Een hele verandering die het werk niet altijd even leuk maakt. Geen hand ter begroeting, geen arm om de schouder als we een dier moeten laten inslapen en soms een dier bij de voordeur aannemen, behandelen en weer bij de achterdeur afgeven omdat een eigenaar of huisgenoot mogelijk klachten heeft. En nu zijn we bezig om alle achterstand weer in te halen, zodat we op Koningsdag, Bevrijdingsdag en Hemelvaart gewoon blijven werken.

Ondertussen zitten onze kinderen thuis online-onderwijs te volgen en werkt Roeland voor zijn bedrijf vanuit huis (wat er nog aan werk over is). Dat levert soms wel lastige situaties op. Ook al is ons huis groot genoeg, toch kan het voorkomen dat een van ons geen plekje heeft om rustig te kunnen werken. Mijn administratie ligt inmiddels over drie kamers, waaronder  ook de slaapkamer, verspreid. En met vijf volwassenen elke dag bij elkaar leven, vraagt ook weer aanpassingsvermogen. Vijf volwassenen omdat Brenda, onze Rotary-uitwisselingsstudent nog bij ons woont. Vluchten naar Paraguay zijn niet meer mogelijk en bovendien moet zij daar twee weken in quarantaine op militair terrein als het haar wel lukt om naar huis te gaan.

Inmiddels zijn we een aantal weken verder en merken we dat iedereen zijn draai in deze nieuwe maatschappij gaat vinden. Het belangrijkste blijft dat iedereen gezond is en hopelijk ook blijft! Afgelopen zaterdag hebben we met vele mensen een mooie digitale Districtsconferentie neergezet en was ik zeer verrast toen ik van Anneke te horen kreeg dat ik vanwege mijn inzet voor het gouverneursteam Paul Harris Fellow geworden ben. Er gebeuren ook leuke dingen in deze bizarre periode!

Igor van der Vlist

 Van de vijf maanden in mijn nieuwe functie als teammanager toegang sociaal domein bij de gemeente Lingewaard, zit ik nu twee maanden vanuit huis te werken. Op 13 maart hebben we de gemeente letterlijk op slot gedaan. Alleen de receptie is nog open voor bezoekers die een afspraak hebben, bijvoorbeeld voor het brengen van een overlijdensacte of een inkomsensformulier. Alle 48 medewerkers uit de 3 gebiedsteams en vakgroepen die ik aanstuur werken vanuit huis en hebben contact met inwoners via telefoon, beeldbellen of app.

Het is een rare, drukke tijd. Zo zijn we druk bezig met het ondersteunen van kleine zelfstandigen (ruim 600 ZZP-ers meldden zich recentelijk voor inkomensondersteuning), gezinnen (noodopvang op scholen en kinderdagverblijven), ondernemers (steunpakketten), zorg- en welzijnsaanbieders en verenigingen (inkoop en subsidieafspraken, allerhande initiatieven). De beschikkingen voor voorzieningen jeugdwet, wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) en participatiewet (bijstand) lopen intussen ‘gewoon’ door, maar we zien wel dat mensen zorgvragen uitstellen.

Langzaam aan kunnen we nu weer wat meer. Bij urgente gevallen gaan de consulenten vanaf deze week weer op huisbezoek en hebben we gesprekken met inwoners als dat niet op een digitale manier kan. Na 1 juni kunnen we met kleine groepjes weer op het verbouwde gemeentekantoor aan de slag.

Thuis gaat het goed. Inge en de kinderen zitten ook thuis, onze zoon hebben we net op tijd kunnen terughalen vanuit Australië waar hij aan het reizen was in zijn tussenjaar. Onze dochter is geslaagd voor haar Vwo zonder centraal schriftelijk examen. Mijn ouders hebben het wel zwaar. Mijn moeder zorgt dag en nacht voor mijn stiefvader, die Alzheimer heeft. Zijn dagopvang is gesloten, maar gelukkig komt die nu weer op gang. Mijn vader zit geïsoleerd in zijn huis in Frankrijk. Met hem kunnen we alleen bellen en zoomen. Het doet pijn om te zien hoe eenzaam hij is. We hopen op betere tijden.

 Saskia de Wildt

 Lieve mede clubleden,

Tja, en daar zat ik dan, begin maart, ineens thuis aan het werk. Opdracht van afdelingshoofd IC als je geen verplichtingen had in de patientenzorg, we moesten zorgen dat we zelf niet ziek zouden worden. Heel wezenloos, nog geen lockdown in Nederland, en aan de overkant van de campus was mijn andere afdeling, Farmacologie & Toxicologie nog volop aan het werk, inclusief mijn eigen team.

En dat was het begin van een wat vreemde periode. Als kinderintensivisten was het logisch dat wij zouden gaan bijspringen op de volwassen IC. En dus wachtte ik onrustig op de roosterwijzigingen die…. eigenlijk nooit kwamen, want het volwassen team kon het samen goed aan. Zo ging ik af en toe gewoon volgens planning werken op een rustige kinderIC. Rode linten aan het einde van afdeling, en hoe houd je 1.5 m afstand als je een kind na wilt kijken? Maar ook fijn, weer eens menselijk contact en iets anders dan COVID-19.

En ondertussen, de andere dagen elke morgen even videobellen met mijn onderzoeksgroep, even zien hoe het met iedereen gaat, wie heeft er hulp nodig en koffiepraat (ik weet nu hoe elke thuiswerkplek eruit ziet, wat iedereen deed in het weekend, wat ze altijd al wilden worden, en de beste films en boeken). En eigenlijk is het ook wel lekker om even niet te reizen, gewoon thuis al die besprekingen en symposia achter mijn computer te doen, en artikelen schrijven en beurzen aanvragen, inclusief over COVID-19.

Dat alles met de wetenschap dat onze financiele zekerheid, een woonboot ter ontspanning, onze ouders gezond en zelfvoorzienend, dat gevoel ook mogelijk maken en sterk afsteken tegen de stress en het verdriet dat veel mensen nu meemaken. Met beetjes hulp proberen we daar iets van te verlichten.

Ik wens jullie alle goeds in deze lastige tijd en hoop iedereen snel weer eens te ‘zien’.

Jeroen Simkens

 Beste vrienden en vriendinnen,

Wat een bijzondere periode maken we met z’n allen mee ! Allereerst kan ik melden dat het met mij en mijn gezin, vrienden en familie tot op heden allemaal heel goed gaat. Gelukkig geen ziektegevallen en na wat vallen en opstaan in de eerste weken hebben we met elkaar een prima ritme gevonden. M’n meiden op NSG Groenewoud draaien sinds dag 3 van de Coronamaatregelen een goed online schoolritme (chapeau NSG!) en zij blijven erg in contact met vrienden via social media en af en toe een 1-1 ontmoeting. Alleen het vaste sportritme wordt nodig gemist. Gelukkig komt ook daar komt langzaam verbetering in. Onze jongste dochter Carlijn is maar wat blij dat ze sinds deze week weer naar school mag. Het viel voor haar en ook voor ons als ouders niet mee om een goed ritme te vinden in schoolwerk. Met name de grote afleiding van beeldscherm gebruik is echt een issue van deze generatie en voor ons als ouders om hier een goede balans in te vinden. Want ja, soms is het ook wel heel makkelijk als je zelf aan je werk wilt toekomen en ongestoord (conference) calls wilt doen. Conclusie is dat we teugels hierin voor haar (als 3e in t gezin) te los hebben gelaten en terugdraaien valt niet mee.

Mijn vrouw Barbara werkt als HR adviseur voor revalidatieziekenhuis Klimmendaal en doet dit voor 80% nu vanuit huis. Dat geeft enerzijds rust en stabiliteit voor het thuisfront, anderzijds maakt het het soms ook lastig voor haar om goed te focussen op haar werk. Gelukkig hebben we alle 5 eigen (werk) kamer. Wat ben je dan gezegend met een fijn en royaal huis met tuin in plaats van een klein flatje ergens in de binnenstad.

Voor mijn eigen werk waren vooral de maand maart en eerste weken april erg hectisch. We zaten nog middenin de afronding van een reorganisatie en dit waren echt de weken waarop we erg in contact moesten en wilden zijn met onze relaties. Ook hierin is de afgelopen weken weer meer balans teruggekeerd en zoek ik naar het nieuwe normaal. Het vooruitzicht is dat we als team elkaar de rest van dit jaar niet als groep ‘live’ zullen zien. Thuiswerken blijft binnen ING voorlopig de basis. Ervaring leert dat dit voor het dagelijkse werk geen hele grote belemmering is, echter stelt mij als manager wel voor de uitdaging hoe ik m’n nieuwe team ook echt een team laat worden en hoe we veranderingen goed gaan implementeren.

Wat we in deze gekke periode als gezin wel echt als zegen ervaren is de hervonden rust. Wat kom je nu tot inzicht dat we ons toch wel heel veel opleggen in de ratrace van het reguliere leven! Heerlijk om in de avonden en weekenden gewoon samen met het gezin te zijn met echte aandacht voor elkaar. Tijd om al jarenlang uitgestelde klussen op te pakken of gewoon eens een serie te bingewatchen. We moeten zeker gaan proberen de lessen uit deze periode straks voor een deel vast te houden.

Fijn dat we elkaar als club de komende weken weer online kunnen gaan treffen en het uitzicht om jullie na 1 juli weer te gaan zien doet me goed. Ik heb erg veel plezier en trots beleefd aan onze recente corona acties voor Kalorama en Quiet 500. Ik sta graag open voor meer mooie hands on initiatieven!

Blijf gezond en hopelijk tot snel!

Jeroen