Weerbericht RCN 6 april 2020

 

 

Weerbericht RCN 6 april 2020

Anneke Assen

Ik ben nu en de afgelopen weken  alleen maar bezig geweest te overleggen wat en wanneer er moest worden afgelast en, wie daarvoor welke taken op zich zou kunnen nemen.

Zo heeft Astrid het geheel van de Discon op zich genomen om dat netjes af te werken en af te ronden. Heel teleurstellend dat de voorbereidingswerkzaamheden van meer dan 2 jaar door het gouverneursteam van de club nu geen resultaat kunnen laten zien.

De PETS en Assembly zijn niet doorgegaan. Afgelopen weekend hebben we moeten besluiten de EEMA conferentie in Maastricht in september niet te laten doorgaan. Een moeilijk besluit. Het is een conferentie voor jeugdcommissarissen. Met de internationale organisaties voor jeugd hebben we kunnen regelen, dat deze en de volgende conferenties een jaar opschuiven. Kan het voorbereidingsteam later de draad oppakken. De internationale Conventie in Hawaii is gecanceld.

Er valt veel te coördineren en te overleggen, zowel op districtsniveau als landelijk, omdat ik de landelijke voorzitter ben.

Daarbij moeten we besluiten wat afgelast moet worden en dus komt te vervallen, wat wel moet doorgaan, maar dan in een alternatieve vorm.

Zo is de Assembly nu een Assembly per email geworden, omdat de clubs hun instemming moeten geven over de punten zoals: de overgang naar een Stichtingsvorm voor het district; instemming geven met de begroting 2020-2021; goedkeuring voor de jaarrekening 2018-2019; goedkeuring geven aan de nieuwe gouverneur voor 2022-2023, Joke Jongeling (RC Weert). Veel districts en landelijke vergaderingen gaan nu per Zoom, Skype of Webex. Dat vraagt een andere manier van vergaderen.

Via weekberichten, maar niet alle clubs zenden die, verneem ik over de vele coronapatiënten in ons district: soms leden die getroffen zijn of erger nog, zijn overleden. Of die te maken hebben met corona in de familie. Dat geldt ook voor onze club. Hopelijk blijft corona ver uit de buurt, maar ik weet al dat het niet zo is.

Veel clubs zenden mij berichten over wat ze doen als alternatief voor de clubbijeenkomsten en voor projecten. Heel goed het project van onze club, dat nu ook op de website van ons district staat!

Hartelijke groet,
Anneke

 

Jan Pieter van Amerongen

Nog steeds zitten er te weinig uren in een dag. Van verveling geen last. De dagelijkse bezigheden in een rustig tempo, zoals het een pensionado past.

Gras maaien, hond uitlaten, ramen zemen, koken en koffie zetten, krant lezen, tv kijken etc. etc. Op 18 maart is één van onze Syrische inwoners verhuisd naar een eigen kamer bij Stichting Gast. Dat gaf ons wat meer rust, niet meer bang hoeven zijn dat hij het Covid virus mee naar huis zou nemen.

Zijn jongere broer (21) blijft nog even, de IND procedures zijn stop gezet. Maar deze jongeman is zelf panisch voor corona en is heel precies in het naleven van alle voorschriften. Bovendien kan hij voor ons boodschappen doen. Hij mist zijn sportschool als vaste tijdsbesteding, het enige wat hij had ( omdat zijn aanvraag voor een verblijfsvergunning nog loopt, mag hij niet naar school, niet werken, alleen maar afwachten).

De toneelvoorstelling “Hoe ik talent voor het leven kreeg” ( dat als onderwerp het lange wachten had) in de schouwburg van Arnhem, waarin hij meespeelde, ging ook niet door. Toch houdt hij er de moed nog in. Heel knap, na vierenhalf jaar wachten.

Hopelijk duurt het geen vierenhalf jaar vóór ik jullie allemaal weer kan zien ! Het bekijken van oude gravures over de pest zijn ook heel relativerend, dan valt het nu allemaal wel mee. Het helpt me om er weer de hele dag tegen te kunnen.

 

Wim Bongaerts

Nooit eerder waren wij onderworpen aan een “ophokplicht” en het is dan ook soms een vreemde ervaring om met de bijbehorende regels om te gaan.

Nou is dat zeker voor een “pensionado” aanzienlijk makkelijker dan voor iemand die nog actief in de maatschappij aan het werk is en nog schoolgaande kinderen heeft. Ik ervaar dat als ik de verhalen van twee van mijn kinderen hoor die in het onderwijs werkzaam zijn. Van de brede schakering aan onderwerpen die dan op je af kunnen komen had ik nauwelijks een voorstelling. Het met elkaar delen van de verhalen is voor hen een uitlaatklep en voor ons een leermoment. Zo blijf je betrokken. Eenzelfde situatie zal zich voordoen in andere beroepsgroepen met name de verplegende en verzorgende. Hulde voor die mensen!

Met onze eigen situatie, na de verhuizing in november, zijn we zeer tevreden. Wij hebben vanuit ons appartement aan het Maas-Waalkanaal in Malden een ruim uitzicht. De scheepvaart in het kanaal en de bedrijvigheid, in de verte, op de A-73 hebben een prettige dynamiek. En ook de noodzakelijk aanvulling van de mezenbollen op het terras en de, af en toe, voorbijschietende konijnen op het plantsoen bewijzen dat de natuur niet ver weg is.

In de afgelopen decennia heb ik, niet vrijwillig, een intensieve band opgebouwd met diverse medische aandachtsvelden. Als laatste daarin ben ik, heel onlangs, verwezen voor Hyperbare Zuurstoftherapie. Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord tot vlak voor het bezoek aan de uroloog. Met de therapie wordt weefselschade, als gevolg van bestraling, behandeld. Het inademen van 100% zuurstof onder verhoogde omgevingsdruk moet het zuurstofgehalte in het bloed en de weefsels doen toenemen. De dichtstbijzijnde kliniek daarvoor in Arnhem is momenteel gesloten in verband met Covid-19.

Aangezien Zeeland door een Noodverordening voor ons tot een no-go-area verklaard is, is uitwijken daarnaar toe niet mogelijkheid. Iedere dag wandelen wij daarom een uur langs het kanaal i.p.v. over het strand, lezen, skypen met kinderen en kleinkinderen, telefoneren met familie en vrienden. Kortom dingen die andere “ophokplichtingen” ook wel zullen doen.

Wim Bongaerts

Nieuw e-mailadres: wmjg.bongaerts@gmail.com

Paul Dirven

Jacqueline vroeg me zo rond de jaarwisseling: wat zijn je wilde plannen voor dit jaar (2020)? Tja, daar zat het doormaken van een pandemie niet bij. Doch toen had ik al wilde plannen, waar ik nu zoveel mogelijk tijd aan besteed: Het Voedselbos Werelds.

Maar eerst even terug naar het gezin Dirven in tijden van Corona. Ons gezin was tot voor kort verspreid over Spanje, Australië en Nederland (Zwolle, Molenhoek). Sinds enkele dagen is Spanje afgevallen omdat Vivianne (de middelste) haar stage moest afbreken en uitgangsverbod, zelfs op de boerderij waar ze verbleef, kreeg opgelegd. En nu bezetten we dus nog slechts twee continenten, met Bart down under op zoek naar oogstklusjes op het platteland.

We zijn in de gelukkige omstandigheid dat we veel ruimte hebben: ’t huis, vakantiestulpje in Friesland, kantoor, en natuurlijk het Voedselbos (2,8 ha).

Naast het van plek naar plek reizen gaat het werk ook gewoon door (sinds oktober vorig jaar toegetreden als kleine aandeelhouder en meewerker tot ChemRADE: levert software oplossing voor blootstelling-gevaarlijke-stoffen-problematiek. Of wel: hoe halen mijn medewerkers die met allerhande stofjes of oplosmiddelen werken gezond hun pensioen. Zie : www.chemrade.com).

Maar nog even terug naar het voedselbos. Dit is namelijk ook beroepsmatig. Hier ben ik in korte tijd aan het leren wat veel van mijn neven en nichten, ooms en tantes hun leven lang als specialiteit hadden: boeren, oftewel; je boerenverstand gebruiken.

Bij mij moet dat dus op latere leeftijd gaan rijpen, maar daar hebben we nu zeer zeker de tijd voor. Een voedselbos is een onoverzichtelijk project natuurlijk, maar zoals Mireille zegt (vrij naar Martin Luther King): je hoeft niet de hele trap te overzien, om de eerste trede te nemen.

Wil je meer weten over het Voedselbos Werelds (en belangrijk onderdeel Wijbos, Qader), surf dan naar www.voedselboswerelds.nl.

Nog een laatste tip voor degene die nu een te veel aan tijd ervaren: zoek een trap en betreed de eerste paar treden.

Groeten uit Molenhoek,

Pd

 

JPvA Hortensia's snoeien.jpg