Weerbericht 19 april 2020

Fien Edixhoven

Beste vriendinnen en vrienden,

Het verzoek van Salima las ik door omstandigheden, zie hierna, pas vanochtend. Hierbij mijn berichtje.

In deze ingewikkelde corona periode houden wij ons zoveel mogelijk aan de richtlijnen voor 70-plussers, moet er nog steeds aan wennen dat ik daartoe behoor… We proberen ons steentje bij te dragen door het sturen van mails of kaartjes naar alleen wonenden en leven o.m. mee met al diegenen die nu zo heel hard moeten werken enerzijds en al die anderen die nu ineens gedwongen thuis zitten en geen of bijna geen inkomsten meer hebben en alles wat zij hebben opgebouwd zien instorten. Heel ingewikkeld.

Zelf zijn we sinds vorige week woensdag echt aan huis gekluisterd; Phlip, mijn man, brak door een ongelukkige val op meer plekken zijn heup. Woensdagmiddag voor Pasen heb ik hem met een nieuwe heup opgehaald uit het ziekenhuis in Drachten. Die man van me is, enigszins tot mijn verbazing, een rustige herstellende en mantelzorgen gaat me redelijk af . We maken het dus heel goed en hebben samen het afgelopen weekend genoten van het prachtige weer, van de Mattheus en zo meer.

Ik zag ook de Paas wensen langskomen. Mooi initiatief en dank daarvoor.

Iedereen wens ik  het allerbeste toe in deze vreemde en voor velen zeer lastige tijden. Ik hoop oprecht dat de corona op termijn te beteugelen is.

Warme groet en hou je allen taai,

Fien Edixhoven

Eelke de Jong

Mijn ervaringen met de beperkingen vanwege het corona-virus.

Sinds maandag 6 april ervaren mijn broers en zussen en ik de beperkingen vooral doordat het verzorgen van behoeftige ouders niet of minder kan. Tot die tijd woonden onze ouders nog bij elkaar in een appartement. Op die maandag heeft mijn vader vroeg in de morgen een herseninfarct gekregen. Hij is in het ziekenhuis opgenomen en herstelde al vrij snel, zodat hij naar een verzorgingshuis gebracht kon worden. In verzorgingshuizen mag geen bezoek komen. Aangezien mijn vader al 92 jaar is, is dan de kans dat we hem nooit meer levend zouden zien vrij groot. Ik kon daar niet tegen en wilde hem nog minstens een keer zien en spreken. Ik heb hem daarom die donderdag begeleid naar het verpleeghuis. Samen hebben we de intake gedaan en zelfs nog een grapje gemaakt over de artikelen die hij altijd uit de krant knipte. “Niet altijd even belangrijk” merkte hij scherp op.  Daarna ging hij in de lift naar de afdeling en heb ik potje staan janken. We hebben de indruk dat hij goed verzorgd wordt, maar het blijft moeilijk hem niet meer in levenden lijve te zien, wel via videobellen overigens, maar hij slaapt veel.

Met mijn moeder gaat het ook niet goed; overbelast en overal pijn. We zijn nu regelmatig bij haar en proberen dan de twee meter afstand in acht te nemen. Dat lukt aardig.

Verder heb ik me professioneel nogal met het “voorbeeldige” gedrag van Rutte en Hoekstra bemoeid. Op de website van de universiteit komt vanaf gisteren vier weken lang een column van mij over de manier waarop financiële crises in het verleden zijn behandeld en welke lessen we daaruit voor de bestrijding van de corona-crisis kunnen trekken.

Hier een paar links:

Interview met Omrop Fryslan

https://www.omropfryslan.nl/utstjoering/buro-de-vries-fan-29-maart-2020-1100

Artikelen

https://www.ru.nl/fm/actueel/nieuws/nieuws/@1265929/opinie-eelke-jong-tijd-vereist-europese/

https://www.ru.nl/fm/actueel/achtergrondartikelen/reflectie-corona/

Hans de Haan

Beste vriendinnen en vrienden,

Het echte weerbericht geeft ons geen reden tot klagen. De berichtgeving wordt bepaald door het Coronavirus waarover nu meer gesproken wordt dan het weer.

Ik beschouw onszelf (Brigitte en mijzelf) als geprivilegieerde mensen, We hebben de ruimte, geen zorgen over het inkomen en kunnen ons bewegen, fietsen of wandelen in de mooie omgeving van Nijmegen.

Van onze reisplannen voor de komende maanden komt niets terecht, alles is geannuleerd. Jammer is, dat we de kinderen en kleinkinderen niet lijflijk kunnen ontmoeten. Brigitte leest ’s avond de kleinkinderen voor via face-time.

Waar het ons aan weinig ontbreekt, denk ik aan alle mensen die dicht op elkaar zitten in Nederland, maar ook in de wereld. Alleen wonende ouderen thuis of in verpleegtehuizen die geen contact met familie kunnen hebben. Maar ook de miljoenen mensen die onder primitieve omstandigheden moeten leven en geen inkomen meer hebben en waar ziekenhuizen en zorginstellingen een weelde zijn.

Binnenkort herdenken we 75 jaar bevrijding. Ik ben in 1943 in Amsterdam geboren. De toestand was in Amsterdam zeker in de Hongerwinter niet om over naar huis te schrijven. Als we het over de beperkingen van heden hebben, dacht ik aan de vele

mensen die in de WO2  jaren ondergedoken zaten en ieder moment moesten vrezen voor ontdekking. Daaraan denk ik, om onze huidige situatie in perspectief te zien.

Mensen verlangen terug naar hun oude leven. Dat komt weer terug. De gedachte dat alles anders zal worden zal snel verbleken als het Coronavirus is overwonnen. Daar hopen we maar op. Echte menselijke contacten blijken belangrijker dan we dachten.